Ja die verhalen heb ik gelezen. Ik ben ook een van die mensen die zegt: liever dood dan in de psychiatrie.
Laatst las ik een verhaal over een bejaardentehuis, waar ze het fixeren wilden afschaffen. Ze zouden niemand meer fixeren, totdat ik even verder las. Er waren twee dementerenden die nog vastgezet werden, een daarvan 'pakte alles op' wat hij tegenkwam. De familie had liever dat hij vastzat. Omdat hij overal aanzat, dat doen kleine kinderen ook!

Zeer woedend en misselijk word ik van een schijnheilige instelling die zegt tegen fixeren te zijn, maar zich niet aan z'n eigen principes houdt, als het even niet uitkomt. De slachtoffers kunnen toch geen klacht indienen

Soms zie ik weleens buiten een groepje begeleiders met geestelijk gehandicapte kinderen. 70 % van die kinderen zat vastgebonden in een reuzebuggy. Een van de kinderen was al een jaar of negen. Toen ik naar de reden vroeg, kreeg ik te horen dat die kinderen geen gevaar zien. (En dan moeten de begeleiders op ze letten, oei)
Ik maar denken dat vastbinden alleen in uiterste nood mag. Ik wist allang dat werkkrachten zich daar niet aan houden.
Misschien proberen ze af en toe of het kind buiten zelf kan lopen. Wee als het kind een meter bij de leiding vandaan loopt, wordt het meteen weer vastgesnoerd.
Ik vind het sowieso al misdadig dat kinderen uit hun gezin worden weggehaald (omdat ze minder slim zijn dan andere kinderen?). Hoe traumatisch dat is

Als ik ooit onverhoopt in de psychiatrie beland, wil je dan een paar afscheidswoorden op je website zetten? Ik weet al een titel:
Haar naam was Sarah...
Er zijn ook op mijn website een paar interessante verhalen over de psychiatrie:
http://www.dus-sarah-morton.nl/pageID_8994880.html http://www.dus-sarah-morton.nl/pageID_9432261.html Groet
Sarah